คลีโอใช้เฟอร์นิเจอร์สามชิ้นเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร: พื้นโล่งสำหรับยืนมอง เตียงกลมบนที่สูงสำหรับหลับ และโพรงไม้สำหรับหายเข้าไปอยู่กับความเงียบ ภาพทั้งสามไม่ได้เป็นเพียงคอลเลกชันท่านอน แต่เป็นแผนผังของความสบาย
จากพื้นถึงที่สูง
ภาพแรกคลีโอยืนสองขา ขนสีส้มรับแสงในห้องและอุ้งเท้าหน้ายกขึ้นตามสิ่งที่อยู่เหนือกล้อง ท่านั้นดูมั่นใจเพราะความสนใจเป็นของเธอเอง ไม่ได้มีใครจับให้โพส โปรไฟล์ของคาเฟ่ระบุว่าเธอเคยย้ายมาจากบ้านที่มีแมวจำนวนมาก ภาพนี้จึงชวนมองปัจจุบันง่าย ๆ: ตอนนี้คลีโอมีพื้นที่พอจะเลือกว่าจะยืนตรงไหน
ภาพที่สอง เธอหลับบนแท่นกลมของคอนโดแมว ตัวพอดีกับขอบเตียงและมองเห็นห้องด้านล่างได้ทั้งหมด การอยู่ในที่ที่คนมองเห็น ไม่ได้แปลว่าเธอต้องตื่นมารับแขก ความสงบในภาพเกิดขึ้นเพราะไม่มีมือไปเคาะแท่นหรือปลุกเธอจากด้านบน
อาณาจักรขนาดพอดีตัว
ภาพสุดท้ายคลีโอขดอยู่ในโพรงไม้ฝาใส เรามองเข้าไปได้ แต่ผนังรอบตัวเธอยังทำหน้าที่เป็นเขตพักส่วนตัว ความโปร่งใสของฝาไม่ได้ยกเลิกความหมายของคำว่า “หลบ” เลย
เมื่อนำสามภาพมาวางติดกัน คลีโอเหมือนกำกับจังหวะของห้องเอง—ยืนดู หลับบนที่สูง แล้วขดตัวในพื้นที่เล็กที่สุด ความอิ่มเอมของเธอไม่หวือหวา อาจเป็นเพียงการเหยียดขาหลังตื่น กะพริบตาช้า ๆ แล้วเปลี่ยนไปนอนตรงที่สบายกว่าเดิม ถ้าเราได้เห็นการย้ายที่นั้นเกิดขึ้นโดยไม่รบกวน ก็ถือว่าได้ชมเรื่องของคลีโอครบทั้งเรื่องแล้ว
Cleo เลือกทั้งพื้นเปิด เตียงยกสูง และมุมไม้ที่มีหลังคา แต่ละที่ให้ความสบายคนละแบบ